Memoria de muller

Esta dedicatoria facémoslla eu, que son a súa neta, e os seus bisnetos.

Ela, Carmen, era natural de San Salvador del Valle provincia de Bilbao. Logo aos tres aniños regresou ao seu pobo natal, como ela se consideraba, natal de Vilamartín, que era un pobo que quería moito moito e o levaba no seu corazón. De pequeniña era moi atida, gustáballe moito coser e o seu pai cando tiña 11 aniños comproulle unha máquina que me acordo moito que a temos todos como un gran recordo. Era unha máquina marca Singer e logo collía a súa máquina e ía camiñando de casa en casa por Vilamartín, lle gustaba moito facer vestidos. Daquelas se facían calzoncillos, camisas, e logo a nós en especial, ao meu irmán e a min nos facía ela toda a roupiña, que por certo, ás veces nos preguntaban onde miña nai a mercaba.

Bueno pois voulles seguir contando a historia dela. Aos 16 anos colleu noivo, que por certo non a aceptaban moi ben como membro da familia del porque ela era de familia moi humilde e eles daquela sonaban como un pouco máis ricos.

Entón el tiña unha media noiva en Vilamartín, e claro facía que ía vela para que a súa nai estivera contenta, pero el a quen quería era á miña abueliña Carmen. Resulta que quedou embarazada aos 20 anos e tivo ao que era meu pai, que se chamaba Eladio, entón el no momento que meu padre naceu colleu dous testigos e marchou a xunto do xuíz para recoñecelo como seu fillo.

Ao cabo do ano como el tan namorado estaba dela, a súa nai ablandou e a quixo moito. Casaron. Tiña meu pai 3 anos e ela daquela todo era para ver, ía ver o ramo de azahar que como todas as súas amigas e compañeiras o levaban e ela dicíalle ao seu marido que el se chamaba Manuel. ?Manuel e o meu ramo de azahar, que todas levan? E eu como vou co neno de solteira casar, pois non sei, me da moita pena? e contéstalle el ?Pero Carmen, Carmiña da miña vida, pero que mellor ramo de azar có que levamos diante??.

Casaron, foise vivir á casa da súa sogra que se chamaba Encarnación, que por certo a quixo moito, moito, como se fora a súa filla. Non había una nai que sen parila quixera tanto a unha filla como a quixo ela, e ela tamén correspondeu sempre coa súa sogra.

Bueno pois despois veuse vivir con ela ao cabo de dous anos de casarse, o meu avó tivo que marchar á guerra de África, estivo dous anos e a miña avoa quedaba embarazada dunha filla que tivo e se chamou Manuela. Cando veu meu avó coñecer á súa filla, que por certo ou desgracia pouco conviviu con ela. Pois ao cabo de sete meses, ao cabo de 2 anos de estar na guerra tivo que vir por motivos de enfermidade, que se puxo maliño, ou sexa que colleu alí unha febre que se chamaba, segundo contan, o paludismo, entón tivo que ir un irmán del desde Galicia a África. Veu acompañado dun capital médico que daquela ocasionaba moitos gastos e moitos cartos e tivo que pagar todo o que era a miña bisavoa.

Entón, chegou o 26 de xuño, que por certo se facía aquí unha festa en Vilamartín que se chama e se segue facendo, o Sagrado Corazón. A miña avoa foino buscar, ela e os seus dous filliños, o meu pai xa grandiño, e miña tía, pequeniña, en brazos. Entón así que viu á súa familia foi a alegría mais grande e díxolle estas palabras ?Manueliña, Manueliña non vou a poder disfrutarte moito tempo?.

O cabo de 7 meses morreu. ¡Figurádevos como quedaría a miña abueliña! Por iso ela foi tan boa, tan boa, con todos, en especial cos seus fillos, co meu pai, coa miña nai, con nós, que nos criou a meu irmán e a min. Despois eu toda a vida vivín con eles, de casada me quedei a vivir con eles, cos meus pais, coa miña abueliña e coa miña irmá.

Entón tan boa era que nunca nos chamou polos nomes reais, como somos; Marina e Eladio ?Mariniña, Eladiño? e despois eu casei e tiven catro fillos. Esa foi a alegría máis grande que puido ver ela, como me dicía moitas veces, mos criou como me criou a min. A miña nai me pariu pero ela me criou. Recordo de todos de meu irmán, dos meus fillos, da súa muller, dos meus fillos que a quixeron moito, moito, moito e por iso lle fago esta homenaxe porque é que non sei como explicarme, cas cousas que tería que contar eu dela, en especial toda a familia a lembraba moito, moito sempre seus sobriños, seus irmáns, a todos, porque era moi boa para todos. Ela nunca tiña mal humor, sempre estaba contenta, contándonos as súas cousas, os seus contos. Aos meus fillos, mos levaba a escola, mos atendía a todos.

Bueno, pois como vos vou dicindo, vou contado aos meus fillos se chaman: Mª Teresa, nunca lle chamou Mª Teresa ?Maitiña?. A segunda, Ángeles e lle chamaba ?Geliniña?; ao terceiro, Roberto Jorge, ?Robertiño? e o cuarto, Antón, que lle chamaba ?Toniño?. Porque hoxe é un día moi especial estou moi contenta e moi triste por non poder disfrutar todavía dela, pero bueno, despois de todo disfrutámola moitos anos, naceu no 1900 e morreu no 1996.